Fazla Açıklama Yapmak Nezaket mi, Onay Arayışı mı?

En ufak bir yanlış anlaşılmada bir planı iptal ettiğimizde ya da bir yere geç kaldığımızda uzun uzun açıklama yapma ve karşı tarafı ikna etme ihtiyacı, aslında düşündüğümüz gibi bir nezaket göstergesi değildir. Bu refleks çoğu zaman çocukluk döneminde yaptığımız hatalara gelen aşırı tepkilerden ya da sevgiyi kaybetme korkusundan beslenir. Zihnimiz o anda "eğer yaptığım şeyi uzun uzun açıklarsam suçlu olmadığımı kanıtlarım ve güvende kalırım" şeklinde bir kodlamayla çalışır.

Oysa gereğinden fazla açıklama yapmak, karşı tarafa bilinç dışı bir şekilde sanki bir kabahat işlemişiz ve onay bekliyormuşuz gibi bir mesaj verir. Yetişkin ilişkilerinde sınır koymak ve herhangi bir durumu bildirmek asla onaylatmayı gerektirmez. "Bugün gelemeyeceğim" ya da "bu fikre katılmıyorum" demek başlı başına yeterlidir.

Arkasına eklediğimiz onca bahane, sınırlarımızı netleştirmek yerine aslında daha da zayıflatır. İlişkilerimizde net ve yeterli olmayı öğrendiğimizde, hem kendimize hem de karşımızdakine daha sağlıklı bir iletişim alanı açmış oluruz.